Boeken
NL

Cultuur & tradities

Geschiedenis

Oud en nieuw

Hoewel Ngilngof nu pas echt op de toeristische kaart verschijnt, kent het dorp zelf een lange geschiedenis. Het dorp bestaat al enkele eeuwen. De Kei-eilanden worden in historische verslagen al genoemd ten tijde van de specerijenhandel in de 16e-17e eeuw, toen de Molukken bekendstonden als de “Kruidnagel- en nooteilanden” Kei vormde destijds geen hoofdbestemming voor koloniale handelaren vergeleken met bijvoorbeeld Banda, maar de eilandbewoners dreven wel handel met omliggende eilanden. In de 19e eeuw brachten. Europese missionarissen het christendom naar Kei. 

De katholieke invloed is nog zichtbaar in Ngilngof’s Santa Maria-kerk – een erfstuk van de missionering door Nederlandse paters onder het bisdom Amboina (de eerste kapel zou hier eind 1800s zijn gebouwd). Daarnaast introduceerden de koloniale autoriteiten nieuwe gewassen: het cassave-gewas “enbal” bijvoorbeeld kwam oorspronkelijk vanuit Latijns-Amerika en werd door de Nederlanders naar Kei gebracht als voedsel. Dit giftige cassave-type werd door de Kei-bevolking succesvol geïntegreerd in hun dieet (na een uitgebreid weken- en droogproces om cyanide te verwijderen) en is tegenwoordig zelfs een lokale specialiteit (zie enbal koekjes en meel)

Ontdekt door reizigers

In de late 20e eeuw begon Ngilngof voorzichtig internationaal bekendheid te krijgen. Al in de jaren 1990 legden zeiljachten en cruiseschepen incidenteel aan bij de Kei-eilanden, aangetrokken door geruchten over het “zachtste zandstrand ter wereld. Ngilngof werd zo een geliefde halte voor wereldzeilers; sommige bewoners herinneren zich nog hoe ze in die tijd de eerste toeristen in hun dorp verwelkomden, vaak met nieuwsgierige kinderen die om de bezoekers heen draafden. Toch bleef het toerisme kleinschalig en exclusief tot na 2010. Pas in recente jaren is er actief ingezet op dorpsontwikkeling als toeristische bestemming. In 2019/2020 verbeterde de lokale overheid de infrastructuur (waaronder de aanleg van de geasfalteerde toegangsweg en faciliteiten bij het strand), waardoor Ngilngof beter toegankelijk werd.

Vissersfamilie

Ngilngof ontstond waarschijnlijk als een kleine kustnederzetting van vissersfamilies, omdat de plek ideaal was: dicht bij rijk viswater en met een veilige kust om boten aan land te trekken. Het dagelijkse leven draaide om de zee: vroeg uitvaren, samen de vangst verwerken, netten drogen en voedsel delen binnen de gemeenschap. Naarmate meer families zich vestigden, groeide de nederzetting uit tot een vaste dorpsgemeenschap (ohoi) met eigen regels en samenwerking tussen families. Omdat de natuur de basis van het bestaan was, ontstonden er ook lokale afspraken en tradities om de zee te respecteren en de visstand te beschermen, zodat er voor iedereen genoeg bleef.

Begin met genieten

Reis door de ziel van Ngilngof

Een reis is meer dan een bestemming. Het is een ontmoeting met de essentie van een plek.

Boeken